:: هو العلیم



ماه مبارك رمضان بود و عده ای در مسجد مشغول عبادت بودند، حكیمی وارد شد و رفت در گوشه ای به عبادت ایستاد. قبل از شروع نماز عده ای نزد او آمدند و پرسیدند:
بزرگترین نشانه بدبختی انسان كدام است؟
گفت: اشتباه گرفتن منزل و مقصد به جای هم! وقتی چنین شود نگرشها و حركتهای انسان نیز منحرف و درمسیر باطل قرار می گیرد.
گفتند: بیشتر توضیح دهید!
گفت:«دنیا» یكی از منازلی است كه انسان در راه رسیدن به مقصد، از آن نیز می گذرد.كسانی كه این منزل را به جای مقصد و مقصود می گیرند، بدبخت واقعی اند.
عاقل كسی است كه از حركت به سوی مقصد و توجه به مقصود غافل نشود سپس شمرده و آرام نجوا كرد :
عاقلا از مرگ تاكی غافلی 
تا به كی برعیش دنیا مایلی 
عاقبت جام اجل خواهی چشید
دست از این زندگی خواهی كشید
گرسلیمانی و گراسكندری
چون اجل آید زموری كمتری
زور رستم قوت اسفندیار
دردم مردن نمی آید بكار
خلق عالم از سفید و از سیاه
عالم و جاهل گدا و پادشاه
از زن و از مرد واز برنا و پیر
هیچ كس را زین سفر نبود گزیر
و...
اشك در چشمهای حكیم حلقه زده بود و گروه نیز محو اشعار حكیمانه و بیداركننده او شده بودند.
یكی از آنها اظهار داشت: حالا بفرمایید كه علامت اشتباه گرفتن منزل به جای مقصد چیست؟
حكیم اندكی تأمل كرد، نگاه نافذی به او انداخت و گفت: انتخاب دنیای دنی و زودگذر به جای آخرت عالی و والا و ماندگار.
پیر مردی كه درجمع حاضر بود گفت:
سخن خداوند متعال دراین زمینه می تواند بیش از پیش خانه های دل ما را روشن نماید، نشانه ای از وحی برایمان تلاوت فرمایید!
حكیم به صوت خوش و دلنشینی این آیه را تلاوت كرد:
و ویل لكافرین من عذاب شدید. الذین یستحبون الحیوه الدنیا علی الاخره ...
وای بركافران از مجازات شدید الهی! همان كسانی كه زندگی دنیوی را بر حیات اخروی ترجیح می دهند...
از فیزیك صورت و رفتارجمع معلوم بود كه سخن حكیم همه راتحت تاثیر جدی قرار داده است و این درحالی بود كه حكیم پس از نگاه مهربانانه ای به همه، مشغول به عبادت شد.