:: هو العلیم 



خاستگاه بصیرت :


برپایه آنچه در تبیین معنای بصیرت ارائه شد، خواستگاه بصیرت، مشابه خواستگاه علم، معرفت و حكمت است. همانگونه كه عوامل و موانع آن نیز با اسباب و آفات عناوین یادشده، مشابهت دارد. لذا برای تكمیل مباحث مربوط به بصیرت، ملاحظه بخش قابل عمده ای از آیات و روایات مرتبط با معرفت شناسی ضروری است. 

اما آنچه را كه در این بخش، با عنوان «خاستگاههای بصیرت» مطرح شده، می توان به خاستگاه درونی و بیرونی بصیرت تقسیم كرد:


خواستگاه درونی بصیرت :

عبارت است از نیروی باطنی قادر بر تشخیص حق و باطل و خیر و شر خاستگاه بیرونی بصیرت، خود دوگونه است: گونه اول، شامل رهنمودها و برنامه هایی كه ریشه در قرآن و تعالیم انبیا دارند و موجب شكوفایی فطرت بصیرت می شوند.
گونه دوم نیز امدادهای غیبی الهی كه در نتیجه اجرای تعالیم انبیاء در زندگی، موجب تقویت نیروی بصیرت می گردند و بر این اساس، خاستگاههای بصیرت، درفصل سوم در ذیل عناوین فطرت (سرشت)، كتاب خدا، اسلام و توفیق، خلاصه شده است.


عوامل تقویت دیده بصیرت :


عوامل تقویت بصیرت، دو دسته اند: 1- عوامل علمی 2- عوامل عملی
به سخن دیگر، برپایه رهنمودهای انبیای الهی، شكوفایی فطرت بصیرت، هم به مجاهدت علمی نیاز دارد و هم به مجاهدت عملی. متونی كه با عناوین: تفكر، تعقل، تعلم و اعتبار آمده اند، به نقش اندیشه و تلاش های علمی در تقویت دیده بصیرت، اشاره دارند و متونی كه با عناوین: پرهیزگاری، یاد خدا، اخلاص، زهد و... آمده اند. به نقش تلاش های عملی دراین باره اشاره می نمایند. جالب توجه اینكه همه این عوامل دراین آیه شریفه خلاصه شده است:
«والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا» (عنكبوت-69)


بركات افزایش نیروی بصیرت :


برپایه آنچه گذشت، به میزان مجاهدت های علمی و عملی انسان، بینش باطنی افزایش می یابد و سالك، در نخستین گام، كاستی های درونی خود را بهتر می بیند. زیركی، آینده نگری، شجاعت و سایر كمالات انسانی، در او تقویت می شوند و در نهایت، درنتیجه خودسازی، به نقطه ای از قوت بصیرت و بینایی باطنی می رسد كه حقایق معقول را به صورت محسوس می بیند و به بالاترین مراتب ایمان -كه ایمان مشهود است- دست می یابد و پیشوای اهل بصیرت می گردد.


اصلی ترین آفت دیده بصیرت


نقطه مقابل مجاهدت های علمی و عملی كه موجب تقویت دیده بصیرت می گردند، پیروی از تمایلات نفسانی است. از این رو، اصلی ترین آفت دیده بصیرت یافتن، هواپرستی و پیروی عملی از خواسته های ناپسند درونی است و بدین سان، هرچه پیروی انسان از نفس اماره بیشتر شود چشم بصیرت او ضعیف تر می گردد. در روایتی علی(ع) می فرماید: الهوی شریك العمی (تحف العقول، ص83) هوس شریك كوردلی است.
وقتی انسان، به چیزی علاقه پیدا كرد، دیگر نمی تواند معایب آن را ببیند و زشتی های آن را بشنود. همان گونه كه علی(ع) می فرماید: عین المحب عمیه عن معایب المحبوب، و اذنه صماء عن قبح مساویه (غررالحكم، ح6314)


دیده عاشق، از دیدن عیب های معشوق، كور است و گوش او، از شنیدن زشتی معایبش كر. سایر آفات و موانع بصیرت، ریشه در پیروی از تمایلات نفسانی دارد و بدین جهت، اصلی ترین راه مبارزه با آفات، داشتن دیده بصیرت جهاد با نفس است كه در فرهنگ روایات اسلامی «جهاد اكبر» نامیده شده است. كسی كه توفیق این جهاد را نیابد و در میدان مبارزه با تمایلات نفسانی، شكست بخورد، نه تنها دیده بصیرت را از دست می دهد و از درجه انسانیت سقوط می كند، بلكه از هر حیوانی، گمراهتر و خطرناكتر می گردد. چنین انسانی، سرنوشتی جز دوزخ نخواهد داشت.